بزرگ­ترین قرارداد نفتی ایران درسال 1352 باکنسرسیومی بود ه شامل کمپانی­های عظیم نفتی خارجی متشکل از 28شرکت نفتی امریکایی وانگلیسی بود.فعالیت این شرکت درسال 1356به اوج رسید وسرمایه­ای به میزان 20.7میلیارد دلار برای ایران به ارمغان می­اورد(زهرائی،1376).اما باتیره شدن روابط ایران وایالت متحده،ازسال 1357(1979میلادی)به بعد این کشوربه ضربه زدن به اقتصاد ایران از روش­های مختلف خصوصا تحریم سرمایه­گذاری دربخش های مختلف بازارهای داخلی  اقدام کرد.تحریم جدی دردهه 1990 مربوط به طرح سناتور آلفانسو داماتو رئیس کمیسیون بانکداری سنا درسال1995بود.براساس این طرح دروهله اول تحریم­های تجاری علیه ایران اجرا ودرمرحله بعد،شرکت­های خارجی از معامله وسرمایه گذاری در ایران منع شدند.هدف اصلی به غیر ازاین طرح قانونی،این بود که تحریم واحدهای خارجی که درزمینه محصولات انرژی باایران وارد معامله می­شدند،روشی موثر درجلب همکاری بین­المللی برای منزوی کردن کشور به شمار می­رفت،زیرا نفت رگ حیاتی ایران بود.براساس این قانون شرکت­های امریکایی وغیر امریکایی از سرمایه­گذاری سالانه بیش از چهل میلیون دلاردرصنایع نفت وگاز ایران منع می­شدند که درسال 1997 این مبلغ به بیست میلیون دلار کاهش یافت(دلیری،1383) .البته عمده واردات امریکا ازایران تاقبل از سال1995 مربوط به نفت خام وعمده صادرات آن نیز رآکتورهای هسته­ای،دیگ بخار،اقلام فرهنگی،محصولات دارویی،تنباکو وماشین­آلات بوده است امادرسال 2006عمده صادرات ایالات متحده به ایران فقط کتاب وعمده واردات آن فرش وکاشی بوده است(Iran SanctionsT2006).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:  
دسته‌ها: مقاله