2-2-13. عملکرد و پاسخ HSP70

2-2-13-1. چپرون مولکولی

چپرون­ها پروتئین­هایی هستند که به سایر پروتئین­ها برای چین خوردن صحیحشان کمک می­کنند، آن ها از چین خوردن غلط پروتئین­ها جلوگیری کرده و هنگام سنتز مجدد تحت شرایط استرس تجمع می یابند(103). تحقیقات گسترده نشان داده است که یک وظیفه مهم HSP70 چپرون مولکولی است. در ابتدا HSP70 پروتئین های تازه سنتز شده غیر چین دار را از اعضای HSP70 که منجر به چین دار شدن پروتئین ها می­شوند عبور می­دهد. دوم اینکه HSP70 پروتئین­ها را به کمپارتمانهای سلولی متفاوت حمل می کند. درنهایت HSP70 ممکن است به عنوان پروتئین های گروهی[1] به دیگر پروتئین­ها مثل پروتئین­های انتقال دهنده گلیال – آکسون به خدمت گرفته شود(104). نشان داده شده است که فعالیت چپرون HSP70 به طور ضروری به هیدرولیز ATP وابسته است که در دامنه پایانی N اتفاق می افتد که به تغییرات ترکیبی در دامنه پایانی C منجر می شود(105).

اهمیت نقش حس استرس HSP70 این است که HSP70 می تواند به عنوان یک نشانگر برای استرس سلولی به خدمت گرفته شود. واضح است که بیان HSP70 ناشی از استرس با شدت استرس در ارتباط است. بر اساس نقش بیولوژیک به عنوان چپرون مولکولی، پاسخ HSP70 به فعالیت ورزشی ممکن است برای بازسازی و ترمیم عضله مهم باشد. انقباضات عضلانی ممکن است چالش های بسیاری مثل دما، متابولیسم انرژی و تاب خوردن پروتئین را باعث شود. حین بازسازی از استرس یک مجموعه ای از فرآیندهای سلولی در عضله اسکلتی اتفاق می افتد که در آن HSP70 می­تواند درگیر  باشد(77).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   محیط کار و تاثیر ان بر استرس شغلی

 

2-2-13-2. حس استرس

دیگر عملکرد پایه ای و مهم HSP70 حس استرس است. استرس های متفاوتی شامل افزایش دما باعث تغییرات اولیه با پروتئین های دناتوره می شوند و چنین پروتئین­هایی در ترکیب با پروتئین­های تنظیمی می­توانند یک دماسنج سلولی را تشکیل دهند. پروتئین­های دناتوره شده می توانند به واسطه HSP70 گرفته شده و تشخیص داده شوند و پاسخ استرسی را تحریک کنند(100). شواهدی وجود دارد که دناتوره شدن پروتئین سلولی حین محدوده دمایی القا HSP70 در سلول های پستانداران و باکتری ها هردو وجود دارد(104). برای دماسنج سلولی پیشنهاد دیگری نیز وجود دارد برای مثال خود HSF، زمانی که محیط بیوشیمیایی  HSF می تواند باعث شود که HSF الیگومرایز شود احتمالاً از طریق تأثیر بر ساختار پروتئین است که توسط استرس­های مختلف ایجادشده است(100).

تعامل HSP70 با تنظیم کننده های کلیدی بسیاری از گذرگاه های انتقال سیگنال، هموستاز سلول، تکثیر، تمایزپذیری و مرگ سلول را کنترل می کند(105). تعامل HSP70 با این پروتئین­های تنظیمی در فعال کردن چرخه­هایی که همچنین HSP90 و یک تعدادی از کوچپرون­ها را شامل می شود ادامه می­یابد. پروتئین­های تنظیمی که clients نامیده می شوند در یک حالت غیرفعال نگه داشته می­شوند که به سرعت توسط سیگنال­های مناسب فعال می­شوند(77).

دسته‌ها: آموزشی