ا منبسط می کنند(52).
1-3-6 تغذیه ناجور پایان:
غذای گاماریدها شامل جلبک ها، مواد پوسیده گیاهان و بی مهرگان آبزی است که می تواند غلظت بالایی از کاروتنویید را ایجاد کند. کاروتنوییدها توسط تعدادی ازگیاهان وبرخی ازمیکروارگانیسم هاساخته می شود و جانوران با مصرف گیاهان و میکروارگانیسم ها،کاروتنوئید مورد نیاز خود را بدست می آورند(9). ناجورپایان از نظر تغذیه مواد جانوری، گیاهی، را مصرف می کنند و کمتر دیده می شود که به جانوران زنده حمله کنند اما جانورانی که تازه از بین رفته باشند را خیلی سریع می خورند توده غذایی را به کمک گناتوپودها و پاهای سینه ای جلویی می گیرند و بدون اینکه آنرا تکه تکه کنند مستقیما می جوند( 49 ) بعضی دیگر از دو جور پایان از دانه های خاشاک کف10 تغذیه می کنند به صورتی که از مواد آلی که روی دانه های شن و کف وجود دارد را خراشیده و جاروب می کنند، و تعداد کمی از دو جور پایان نیز از نظر تغذیه ای، انگل11 هستند (35). دوجور پایان توده غذایی را به کمک گناتوپودها و پاهای سینه ای جلویی خود می گیرند و کلا دوجور پایان دارای روشهای تغذیه ای متفاوتی هستند. دو جور پایان از این جهت که مواد غذایی را با کمک ماندیبلهای خود تکه تکه می کنند، می توانند در ردیف جور پایان قرار بگیرند(55).
امروزه با توجه به نقشی که غذای زنده در بالا بردن ارزش غذایی و ضریب باز ماندگی و مقاومت جانداران در برابر عوامل بیماری زایی دارد و استفاده از غذاهای زنده می تواند باعث بهتر شدن طعم و رنگ گوشت و تولید تخمهای رنگین تر و افزایش تعداد تخم ها در ماهیها شود بنابر این شناخت گاماریده ها و اهمیت نقش آنها از نظر تغذیه ای ضروری است(11). در حال حاضر آلودگی معضلی جدی و خطرناک برای دریای خزر محسوب می شود، طوری که با ورود سالیانه ??? هزار و ??? تن آلودگی از کشورهای حاشیه دریای خزر به ویژه آلودگی ناشی از عملیات اکشتاف و استخراج نفت، محیط این دریا را آلوده کرده و گونه‌های زیستی این دریا را در معرض خطر جدی قرار داده‌است(27). کاهش شدید ذخایر ماهیان با ارزش و اقتصادی ازجمله تاس ماهیان،ماهی آزاد وچندگونه ی مهم دیگر این دریاچه،گرچه در اثر برداشت وصید بی رویه می باشد، اما ازسوی دیگر، نتیجه به هم خوردن حالتهای اکولوژیکی، ایجادآلودگی و کاهش منابع غذایی است. باتوجه به موارد اشاره شده در بالا و همچنین اهمیت گاماروس در زنجیره غذایی جانداران امید است این تحقیق بتواند آگاهی بیشتری جهت برنامه ریزی اکولوژیک بدهد.
1-4 کلید شناسایی:
1-4-1 کلید شناسایی جنس:
بدنی صاف دارد، سر با پره های جانبی که به جلو پیش رفته نیست و شکلی مدور دارند. بندهای چهارم و پنجم شکمی دارای تاژک می باشند آنتن های اول و دوم تقریبا یک اندازه هستند و کوتاهتر از نصف طول بدن است. شاخک فرعی آنتن اول بیش از 3 بند دارد. کفهای گناتوپودهای اول و دوم یکسانند یا در گناتوپود دوم کمی درشت تر می باشد. پای سینه ای هفتم درازتر از پای سینه ای ششم است، که دومین بند آن دارای پره عقبی مدور می باشد. پای دمی سوم نسبت به انتهای پاهای دمی اول و دوم خیلی عقب تر می رود. این پا با زائده خارجی دوبندی است و زائده داخلی کوتاه می باشد. تلسون تا پایه خود شکافته شده است.
1-4-2 کلید شناسایی زیر جنس:
مفصل انتهایی گناتوپودهای اول و دوم فرمهای مختلفی دارند. کناره پالماری مفصل انتهایی گناتوپود اول مورب است، طوری که کناره عقبی آن 2-5/1 برابر کوتاهتر از کناره جلویی آن است. زائده خارجی پای دمی سوم با تعداد زیادی تاژکهای پرمانند در طرفین و بند پهن اضافی، که پهنای آن بیش از درازی آن است. بدنی یکپارچه دارد. شاخک اضافی آنتن اول کوتاهتراز نصف شاخک اصلی است. طول تلسون بیشتر از عرض آن نمی باشد. روی هریک از پره های تلسون 3-1 خار انتهایی دارد. گونه های نسبتا درشتی هستند.
1-4-3 کلید شناسایی گونه:
بندهای شاخک آنتن اول از طرف پایین دارای دسته های تاژک دراز هستند،که طول آنها از بند بعدی نیز درازتر است. اولین صفحه کوکسال باکناره های پهلویی موازی هم می باشد. با توجه به مشخصات بارز نمونه های صید شده،گونه جنس فوق Pantogammarus maeoticu می باشد.
1-5 مروری بر پژوهش های انجام شده:
مطالعه روی گاماروس ها در زمینه های زیر انجام گرفته است که بطورخلاصه میتوان به موارد زیر اشار ه نمود:
1-5-1 پژوهش های صورت گرفته در ایران:
مطالعاتی توسط میرزاجانی و کیابی(1379) صورت گرفته است، که نشان میدهد فصل تولید مثل برای Gammarus.paricrenatus و Gammarus.lacustris به چند ماه ازسال، از ماه می تا ژوئن(اردیبهشت تا خرداد)، محدود می شود وتولید مثل در این گونه ها فقط در دو ماه از سال یعنی ماه می تا ژوئن صورت می گیرد، در حالی که G.aquiqauda و G.acuminatus در قسمت جنوب دریای خزر الگو های متفاوتی از نظرتولید مثلی دارد.(43 ).
میرزاجانی درسال 2003( 1382) بیان کرد که Pontogammarus maeoticus فراوانترین سخت پوست در منطقه ساب لیتورال در بندر انزلی در جنوب غربی دریای خزر است و کمترین زیتوده را در اواخر پاییز و زمستان دارد(45).
ابراهیم نژاد و همکاران در سال 1384 شناسایی گونه های جنس Gammarus در روخانه زاینده رود را انجام دادند که تعداد چهارگونه را شناسایی کردند که شاملG. bakhteyaricus وG. komareki ،G. Proiectus ، G.apseudosyriacus میباشندکه متعلق به خانواده Gammridae می باشند(2).
مطالعاتی نیز توسط علیزاده اقتدار و ساری در سال1386 بر روی دوجورپایان در آذربایجان ایران انجام گرفت بررسی نمونه ها نشان داد که همه نمونه ها متعلق به خانواده گاماریده هستند.آنان سه گونه از گروه گونه Gammarus pulex مشاهده کردند که شامل G. paricrentus وG. komareki , G. lacustris بود، نتایج نشان داد که گونه G. komareki گونه غالب منطقه است(8).
محمدی و همکاران در سال 1388هم آوری و چرخه زایشی یک جمعیت محلی Gammarus pulex را در چشمه کمهر فارس بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که تعداد تخم موجود در کیسه ی مارسوپیوم، وزن ترماده ها، هم آوری وتلاش تولیدمثلی از فصل پاییز به سمت فصل تابستان شاهد یک روند افزایشی است و حجم تخم نیز در فصل زمستان و پاییز افزایش، و در فصل بهار و تابستان با افزایش تعداد تخم اندکی کاهش می یابد و همه عوامل زیستی درطول سال تغییرات معنی داری را نشان می دهند(14).
یاوری و همکاران در سال 1389 اثر درجه حرارتهای مختلف را بر میزان ماندگاری نوزادان و رشد بالغین Pontogammarus maeoticus در شرایط آزمایشگاهی بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که در مجموع، دمای 25 درجه سانتیگراد بالاترین تولید نوزاد، دمای 20 درجه سانتیگراد باعث ماندگاری بالای نوزادان و دمای 30 درجه سانتیگراد بیشترین رشد نمونه ها را ایجاد می کند(16).
قلی پور و همکاران در سال 1390 نوسانات فصلی ساختار جمعیتی و بیولوژی گونهG.aequicauda را در خلیج میانکاله مورد بررسی قرار دادند و متوجه شدند که افراد بالغ در تمام سال وجود دارند. ماده دارای تخم نیز در تمام فصول مشاهده می شوند و نسبت بالغ به نابالغ در تابستان به حد اکثر می رسد(12).
1-5-2 پژوهش های صورت گرفته در دیگر کشور ها:
هو و همکاران در سال(2002) سه گونه جدید از جنس Gammarus در استان یوننان جنوب چین را مورد بررسی قرار داد و این سه گونه را از نظر تاکسونومی و مورفو لوژی با دیگر گونه های شناخته شده جنس Gammarus از چین مقایسه میکنند.گونه های جدید شناخته شده شامل G. elevatussp، G. stagnariussp ، G. denticulatusspمی باشد(31).
جازدسکی و همکاران در سال 2002 تهاجم چهار Pontogammarid خزر و یک گونه آمریکایی از گاماریدها به آبهای لهستان را بیان کردند که چهار Pontogammarid خزری شامل:Dikerogammarus haemoba phes، D . villosus, Obesogammaruscrassu، Pontogammarus.r و گونه آمریکایی G.tigrinus می باشد(36).
مطالعاتی توسط بیاندولینو و پراتو در سال(2003) درمنطقه مار پیکولو که یک اکوسیستم دریایی ساحلی بسته در ایتالیا است، روی G. aeaquicaudaانجام شد آنها رابطه بین تغییرات فصول را با مقدار چربی ، G. aeaquicauda بررسی کردند و به این نتیجه رسیدند که با تغییرات فصلها مقدار چربی این گونه تغییر می کند و تغییرات چربی بستگی به زیتوده جلبکی و دما ندارد. این گونه جز گونه های دریایی است و در سرتا سر ناحیه جزر و مدی تا عمق حدود 20 متر زندگی می کند ولی در آبهای کم عمق میان خزه ها و جلبکها مانند Chaetomorphalinum و Ulva ssp فراوان تر است، که هم میتواند غذای خود را بدست آورد و هم خود را در بین این خزه ها و جلبک ها پنهان کند از گونه های همه چیز خوار است از ماکرو فاژها، مواد ریز، گیا هان آوندی، گیا هان هوازی و گونه های صدف زی تغذیه می کند این گونه از نظر انتقال غذا به سایر مو جو دات زنده و تولید و باز سازی طبیعی مواد آلی در رسوبات زیرین مهم است و به عنوان شاحص زیستی و نشانه های زیستی در سیستم های آبزی مختلف انتخاب شده است(48).
پراتو و همکاران در سال (2006) رشد،گسترش و تولید مثلG. aeaquicauda در شرایط آزمایشگاهی بررسی کردند و بیان کردند که محل زیست G. aeaquicauda در مناطق مصب وآبهای ساحلی کم عمق است. این گونه طعمه پرندگان و ماهیها است. تعداد G. aeaquicaudaدر بهار و تابستان حداکثر و در پاییز و زمستان به حداقل می رسد و 2 نسل در سال تولید می کند، نوزادان در بهار متولد می شوند و در تابستان به بلوغ و تولید مثل می رسند و با توجه به کوتاه بودن چرخه تولید مثلی این گونه وحساسیتی که به آلاینده ها (فلزات سنگین) دارد از آن به عنوان شاخصی در بررسی اثر آلاینده ها استفاده می شود(47).
استرود و همکاران در سال 2013 اطلاعات جدیدی از Gammarus tigrinus و Pontogammarus robustoides را در آبهای کشور لتونی (خلیج ریگا) ارائه کردند بررسی این محققین نشان می دهد که این گونه ها برای اولین بار در آبهای کم عمق خلیج ریگا دیده شده اند. مشکلاتی همچون انباشته شدن زباله ها توسط انسان، شکوفایی جلبکها، آلودگی سمی وحضور گونه های مهاجم در خلیج ریگا وجود دارد. 14 گونه غیر بومی از بی مهره ها در خلیج ریگا ثبت شده اند که دو گونهG.tigrinus و Pontogammarus.r نیز جز آنها می باشند و این دو گونه معرفی شده جز گونه های مهاجمی هستند که به علت فراوانی جز مهمی از جامعه اعماق دریا شده اند(50).
تا به حال بیش از 4300 گونه از ناجورپایان در نواحی مختلف جهان در دریاها و اقیانوسها و نواحی ساحلی، رودخانه ها و دریاچه ها شناسایی شده است. ناجور پایان خزر از نظر نژاد به سه گروه تقسیم می شوند: 69 گونه بومی دریای خزر، 4 گونه نژاد آرکتیکی (قطب شمال) که به گونه های قطبی بسیار نزدیک هستند و یک گونه جزء گونه های بومی دریای مدیترانه است(3).
1-9 فرضیه های پژوهش :
( تغییرات زمانی (فصول) بر پراکنش و بیومس گاماروس تاثیر گذار است.
( تغییرات مکانی بر پراکنش و بیومس گاماروس تاثیر گذار است.
به همین دلیل جهت انجام تحلیل های بوم شناختی یک منطقه، همواره از عواملی نظیر میزان زیتوده و تراکم گونه ها در هر متر مربع از منطقه نمونه برداری مورد بررسی قرار می گیرد.
1-10 اهداف پژوهش :
( شناسایی گونه ها وبررسی میزان فراوانی و زی توده آنها
(شناخت گونه های جدید احتمالی در قسمت ساحلی و پراکنش آنها
با این حال مطالعات اندکی در ارتباط با “پراکنش مکانی –

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با کلید واژگانسطح معنادار، وجود رابطه، وجود رابط
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید