باشگاه‌های ورزشی در عمل به تعهدات قراردادیشان مبنی بر انجام تمام اقدامات احتیاطی مختص به تضمین ایمنی تماشاگران، به ویژه با ایجاد یک فاصله کافی بین پیست و مردم، پیش آمده است، مسئولان مربوطه، محکوم شدند (شعبه یکم مدنی دیوان عالی فرانسه 130 فوریه 1962میلادی)365
در حقوق انگلیس، در پرونده‌ی هال علیه باشگاه ماشین سواری بروکلند که در آن باشگاه بروکلند، صاحب پیست ماشین سواری و مسابقات رالی به طول دو مایل بود و تماشاگران برای تماشای مسابقه ماشین سواری با تهیه بلیط وارد باشگاه ماشین سواری شده بودند. پیست مسابقه با نرده‌هایی از تماشاچیان جدا شده بود و تماشاچیان در حال مشاهده مسابقه بودند که ناگهان دو اتومبیل که در حال مسابقه بودند با هم برخورد می‌کنند و سپس یکی از این ماشین‌ها پس از برخورد با نرده‌ها، وارد جایگاه تماشاچیان می‌شود که باعث کشته شدن 2 تماشاچی و مصدوم شدن عده زیادی تماشاچی شد که در این پرونده قاضی دادگاه رأی به محکومیت باشگاه داد به دلیل عدم فراهم آوردن امکانات و وسایل امنیتی برای حفاظت از تماشاگران است قاضی گریر چنین نظر داد که وقتی تماشاگر مبلغی را به عنوان پول بلیط برای تماشای مسابقه می‌پردازد مسئولیت حوادث غیر قابل پیش‌بینی برعهده تماشاگر می‌باشد به شرطی که پیش‌بینی‌های لازم و استانداردهای ضروری برای جلوگیری از وقوع حوادث، رعایت شده باشد. به طور مثال در بازی کریکت، اگر بر سر تماشاگران کلاه محافظ پوشانده نشود به احتمال یک در میلیون، امکان اصابت توپ کریکت به سر تماشاچی وجود دارد اما بار مسئولیت در صورتی که این توپ بر سر یک تماشاچی اصابت کند برعهده‌ی خود اوست و به همین سان، فردی که بلیطی برای تماشای مسابقه اسب سواری می‌خرد و بر اثر تهاجم اسبی که افسار گسیخته است و افسار آن از دست سوارکار رها شده، مصدوم شود، مسئولیت بر عهده‌ی خود تماشاچی می‌باشد به شرطی که پیش‌بینی‌های لازم برای جلوگیری از وقوع حادثه شده باشد به عقیده من به همین سان در مسابقات اتومبیل‌رانی نیز امکان وقوع حادثه‌های خطرناک مانند واژگون شدن اتومبیل در میان تماشاگران وجود دارد که باز هم بار مسئولیت برعهده‌ی خود تماشاچی است.
جالب است به این نکته اشاره شود دلیل اقامه دعوی در پرونده نمونه، نقض قرارداد از طرف باشگاه بود که باشگاه متعهد بود به شرطی که در قرارداد گنجانده شده بود عمل نکرده است و آن شرط حفظ امنیت و سلامتی تماشاگران بود اما پس از بررسی عملکرد باشگاه در رعایت استانداردها تعیین شده در حفظ سلامتی تماشاگران، باشگاه از طرف دادگاه استیناف تبرئه گردید366.
در آمریکا هم همان طور که برخی بیان نموده‌اند، تماشاگران خطر ضرر و زیان‌های عمدی و یا خطای عمدی ورزشکاران را نخواهند پذیرفت، مثال متداول در این مورد همان حمله بازیکن بیسبال به تماشاگر هتاک367 در جایگاه است. هم‌چنین تماشاگران پذیرای خطرات ناشی از قصور مسئولین سالن‌های ورزشی در انجام وظایف خود نخواهند بود اما چون حرفه‌ی مالکین و مسئولین اداره اماکن ورزشی دعوت اشخاص جهت تماشای بازی می‌باشد بدیهی است در قبال شرایطی که سبب آسیب آنان شود مسئولیت خواهند داشت، مشروط بر این که از وجود شرایطی که باعث خطر نامتعارف برای تماشاگران باشد آگاه بوده و یا آگاهی آن‌ها مفروض باشد و تماشاگران نیز نتوانند به وجود چنین خطرهایی پی ببرند و خود را در مقابل آن‌ها محافظت کنند و یا این که در اعمال مراقبت متعارف برای حفاظت از آن‌ها کوتاهی کنند. مسئولین اماکن ورزشی موظفند این اماکن را در شرایط ایمنی متعارف نگه دارند و نیز بر رفتار کسانی که از این اماکن استفاده می‌کنند نظارت نمایند تا از ورود صدمه به آن‌ها جلوگیری شود در چنین صورتی است که تماشاگران می‌توانند قبول کنند که آن‌ها مراقبت‌های متعارف را در تأمین ایمنی اماکن ورزشی اعمال نمودند. با وجود این مسئولین اجرایی، بیمه‌کننده ایمنی تماشاگر نیستند و به همین جهت، تماشاگر برای تأمین خسارات وارده به خود ملزم خواهد بود که ثابت کند اقدامات مسئول اجرایی ناقض وظیفه مراقبتی بوده و این نقض سبب اصلی صدمه به او بوده است.368

گفتار چهارم:
شرط عدم مسئولیت در قراردادهای استخدام باشگاههای ورزشی
در قراردادهای ورزشی که بین باشگاههای ورزشی و ورزشکاران و مربیان منعقد میشود گاهی شروطی به عنوان شروط ضمن عقد و یا به موجب قرارداد مستقل در جهت افزایش یا کاهش مسئولیت مدنی آورده میشود که در ذیل به بررسی این شروط می پردازیم.
1ـ قراردادهای تعیین‌کننده‌ مسئولیت مدنی در قراردادهای ورزشی
در قراردادهای تعیین‌کننده‌ی مسئولیت مدنی، توافق‌هایی هستند که پیش از وقوع خسارت به منظور تعیین جبران خسارت و یا تغییر شرایط مطالبه‌ی آن، اغلب به سود مدیون منعقد می‌شوند که البته این قراردادها عموماً به دو شیوه منعقد می‌گردند.
1. قراردادهایی که پس از ورود ضرر بین مسئول جبران آن و زیان‌دیده بسته می‌شود و میزان خسارت و چگونگی جبران آن را معین می‌سازد.
2. قراردادهایی که پیش از ورود خسارت بسته می‌شوند و طرفین درباره‌ی زیان‌های احتمالی آینده تصمیم می‌گیرند.369
قسم اول بیشتر زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که طرفین – اعم از عامل زیان و زیان‌دیده قصد صلح دعوای مزبور را دارند. ماده 752 قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران مقرر می‌دارد:
“صلح ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع
احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود”.
همان طور که قسمت اخیر ماده مذکور مقرر داشته، صلح در خصوص موردی غیر از معامله از قبیل مسئولیت مدنی مصداقیت دارد. بنابراین ملاحظه می‌شود چنین قراردادی مشکلی ایجاد نمی‌نماید. همان طور که برخی گفته‌اند حتی در موردی که ایجاد ضرر جرم است هیچ کس چنین قرارداد صلحی را با نظم عمومی مخالف نمی‌داند و در این راه در نفوذ آن تردیدی نمی‌کند. زیرا موضوع صلح حق زیان‌دیده است و مفاد آن به نظم کیفری جامعه خلل نمی‌رساند.370 بنابراین به ویژه در جرائمی که به کلی واجد جنبه حق‌الناس می‌باشد به طور کامل و در جرائمی که واجد جنبه عمومی است می‌توان نسبت به جنبه حق‌الناسی آن، صلح نمود371 بنابراین، باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی چه در زمانی که خود واقعاً عامل ورود زیان هستند و چه در مواردی که به عنوان کارفرما مسئول جبران زیان‌های وارده بر مستخدمان باشگاه – اعم از بازیکنان – مربیان و کارمندان اجرایی باشگاه هستند می‌توانند پس از وقوع خسارات، با زیان‌دیده قرارداد صلح منعقد نمایند.
اما دسته دوم یعنی قراردادهایی که باشگاه‌های ورزشی با مستخدمان خود منعقد می‌نمایند و در ضمن آن نسبت به زیان‌های احتمالی آینده تصمیم‌گیری می‌کنند ممکن است به یکی از صور زیر منعقد شود:
1.قراردادهایی که بسته می‌شود تا مسئولیت خود را در برابر پرداختن مبلغ معین برعهده‌ی آنان بگذارد و در این حیث تضمین پیدا کند.
2. قراردادهایی که به منظور تغییر شرایط ایجاد مسئولیت و مبانی آن بسته می‌شود و تعهدات متعارف یا قانونی طرفین را کم می‌کند.
3. قراردادها و شروطی که منظور از توافق درباره‌ی آن‌ها از بین بردن یا محدود ساختن یا افزودن بر مسئولیتی است که شرایط تحقق آن به وجود می‌آید372.
2ـ محدوده و شروط تغییردهنده محدوده و قلمرو و مسئولیت مدنی
شروط و قراردادهای تغییردهنده محدوده و قلمرو مسئولیت مدنی، شروط و قراردادهای هستند که آثار مسئولیت ناشی از تخلفات غیر قراردادی را تعدیل می‌کنند373 و منظور از آن‌ها افزودن یا از بین بردن و یا کاستن از مسئولیتی است که شرایط تحقق آن به وجود آمده است. بنابراین چارچوب تغییر محدوده قلمرو مسئولیتی به یکی از صور ذیل متصور است.
1. رفع مسئولیت: برای مثال باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی به صورت شرط ضمنی قرارداد و یا قرارداد جداگانه مستقل با مستخدمان خود توافق کنند که در صورت ورود ضرر به ایشان حتی بر فرض تقصیر باشگاه ورزشی، باشگاه مربوطه به طور کلی معاف از مسئولیت باشد. البته این امر در جایی است که باشگاه اصولاً مسئولیتی داشته باشد. البته مستخدمان باشگاه هم می‌توانند نسبت به زیان‌های وارده بر باشگاه، با توجه به اساسنامه و حدود اختیارات باشگاه، توافق بر عدم مسئولیت خود نمایند.
2.کاهش مسئولیت: آن به این صورت است که باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی و حتی اماکن ورزشی با بازیکنان و مربیان و کارکنان خود توافق کنند که مسئولیت قانونی‌شان محدود به مبلغ معینی باشد.
3. افزایش مسئولیت: بدین صورت که باشگاه در مواردی مسئول جبران خسارات وارده گردد ولو بر طبق قواعد عمومی ضمانی بر دوش او نباشد. بدیهی است که در این خصوص بحثی وجود ندارد و باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی بایستی پایبند به شرط و تعهد خود باشند.374

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منابع پایان نامه ارشد درموردسلامت روان، حوزه و دانشگاه، جامعه مدرن

3ـ مفهوم و ماهیت شروط تغییردهنده محدوده و قلمرو مسئولیت مدنی
شرط رفع مسئولیت و شرط کاهش از جهت ماهیت، یکی بوده و فقط در میزان کاهش مسئولیت با هم تفاوت دارند و لذا این دو شرط را یکجا تحت عنوان شرط عدم مسئولیت، بحث می‌نماییم.
به دلیل این که هر بحثی که در رابطه با شرط رفع مسئولیت مطرح می‌شود، در مورد کاهش مسئولیت نیز مصداق پیدا می‌کند.
شرط عدم مسئولیت، شرط یا قراردادی است که به مقتضای آن یکی از طرفین در مقابل دیگری، در قبال ضرر ناشی از نقض تعهد (اعم از قراردادی یا غیر قراردادی) مسئول نباشد؛ به طوری که اگر این شرط وجود نداشت، مسئولیت بر عهده‌ی متعهد می‌بود و ملزم به جبران خسارت بود. پس موضوع این قرارداد یا شرط، معافیت مدیون از نتایج مالی که مترتب برخطای اوست می‌باشد375. برای مثال باشگاه ورزشی، در ضمن قرارداد یا قرارداد مستقل، مسئولیت خود رادر مقابل کارکنان باشگاه، زائل نماید.
در حقوق انگلیس، از شروط عدم مسئولیت، تحت عنوان شروط معاف‌کننده مسئولیت یاد می‌شود و شروطی هستند که به موجب آن، یک طرف درصدد است براساس قرارداد مسئولیتش را از خود سلب کند یا کاهش دهد.
به عنوان مثال، عباراتی از قبیل “برای هرگونه خسارت مسئول نخواهد بود اگر چه سبب آن باشد”، “در هیچ اوضاع و احوالی مسئول نخواهد بود” و “ناشی از هر سببی باشد به هیچ وجه مسئول نخواهد بود” معمولاً مسئولیت را پوشش می‌دهند.376
به نظر می‌رسد شرط افزایش مسئولیت از نظر ماهوی تفاوت چندانی با شرط عدم مسئولیت ندارد و تفاوت اساسی آن‌ها در تغییری است که در مسئولیت ایجاد می‌نمایند. شرط عدم مسئولیت از محدوده‌ی مسئولیت می‌کاهد اما شرط افزایش مسئولیت بر محدوده و قلمرو مسئولیت می‌افزاید.
در حقوق انگلیس سلب مسئولیت یا کاهش مسئولیت، در قالب شرط انجام می‌پذیرد که این شرط ممکن است ضمن قرارداد باشد و یا در اعلامیه‌های هشداردهنده درج شود و دادگاه‌ها نیز همواره بر همین اساس، رأی داده و مشروط له را از مسئولیت مبرا ساخته‌اند.377
4ـ اعتبار شروط عدم مسئولیت (رفع و کاهش مسئولیت) در قراردادهای ورزشی
در خصوص این مسأله ک
ه قراردادها و شروط عدم مسئولیتی که در قراردادهای ورزشی منعقده بین باشگاه‌های ورزشی با ورزشکاران و مربیان و به طور کلی کارکنان آن باشگاه درج می‌گردد آیا از نظر اصول و مبانی حقوقی صحیح می‌باشد یا خیر؟ دلایلی هم برای بطلان و هم صحت آن بیان گردیده است:
4ـ 1. مبانی مخالفین شرط رفع و کاهش (عدم) مسئولیت
4ـ1ـ1. اسقاط مالم یجب بودن
واژه اسقاط عبارت است از ازاله اثر حقوقی، و اثر “مالم یجب” هم به معنای چیزی است که به وجود نیامده و به عبارت روشن‌تر “معدوم” است378.
بنابراین “اسقاط مالم یجب” یعنی ازاله و از بین بردن چیزی که معدوم است.
این گروه در استدلال به قاعده‌ی فوق معتقدند که اثر توافق درباره‌ی رفع و کاهش مسئولیت طرف قرارداد به منزله بری ساختن او از دینی است که در اینده احتمال ایجاد آن می‌رود. بنابراین همان گونه که ابراء تنها در مورد دین موجود امکان دارد و نسبت به تعهد احتمالی در آینده معقول به نظر نمی‌رسد. شرط رفع و کاهش مسئولیت نیز به دلیل موجود نبودن دین در هنگام اسقاط، اثر حقوقی ندارد.379
دکتر سیدحسن امامی نیز در این مورد می‌نویسد: “امین را نمی‌توان از ضمان ناشی از تعدی

دسته‌ها: پایان نامه ها

دیدگاهتان را بنویسید